कधी कधी अबोला नात्यात जास्त प्रेम आणतो...

Chandrashekhar Gokhaleच्या कथा वाचून मी पण विचार केला कि आपण पण एक प्रयत्न करावा एक छोटी सी लाव स्टोरी लिहायचा... प्लिज गोड मानून घ्या... 

तो सकाळी त्याच्याच विचारात उठला.. डोक्यात असंख्य कामं चालू होती... त्याच विचारात त्याने ब्रश करून लॅपटॉप लावला... आणि काम करू लागला... तेवढ्यात तिथून ती आली.. तिच्या डोक्यातच नाही तर हातातून पण कामे होत होती... तिनी त्याच्या कडे पाहिले हि नाही आणि पटकन त्यालाएक काम सांगितले... त्याने लॅपटॉप च्या स्क्रीन वरून हळूच तिच्या कडे रागाने पाहत.. परत काम करायला लागला...

तिनी परत त्याला तेच काम सांगितले.. ह्याचा सकाळीच रागाचा भडका उडाला.. काही हि ना बोलता तो लॅपटॉप ची स्क्रीन आपटून कामाला लागला.... तिच्या दृष्टीने त्याचे काम महत्वाचे नव्हते... आणि त्याच्या दृष्टींनी तिचे काम...

तिथेच दोघांना मध्ये काही ना बोलता खटका उडाला.... आता तो हि गप्प आणि ती हि... तिनी ह्याच्या रोजच्या वागण्याचा, रागाने विचार करत कपाटाला एक ड्रेस खेचून काढला... आता नशीब म्हणा कि काय नेमका त्याने तिच्या साठी सिलेक्ट केलेलाच ड्रेस निघाला....

दोघे तयार होऊन ऑफिस ला निघाले

.... अबोला अजून हि कायम होता.... रागामुळे आपण कसे दिसतोय ह्या कडे पण तिचे लक्ष नव्हते... दोघे हि तसेच ऑफिसला गेले...

ऑफिस मधून आल्यावर एक गोष्ट दोघांनी सांभाळून ठेवलेली ती म्हणजे अबोला..

तो दिवस तसाच गेला.... "रात गई बात गई" ह्या हिशोबाने दोघे हि जागे झाले आणि आपापल्या कामाला लागले... ऑफिस तयारी चालू झाली म्हणजे एकंदरीत रुटीन तेच होते.... फरक फक्त इतकाच होता कि आता
अबोल्याची जागा शब्दांनी घेतली होती...

दोघे हि ऑफिस ला निघाले... ती मनात म्हणत आज काल ह्याचे लक्षच नसते माझ्या कडे...

तो हि बाईक वर बसताना हेल्मेट घालता घालता तो पटकन बोलला.. "काल ड्रेस मध्ये छान दिसत होतीस"..

मनात तो त्याच्या दोन्ही सिलेक्शन वर खुश होता ... ड्रेस आणि ती हे दोन्ही त्याचेच तर सिलेक्शन होते...

ती काही ना बोलता स्कुटर वर बसली आणि पुढे गेली... ह्याच्या मनात विचार आला कि हिला आज काल आपण काही चांगलं बोललो तर फरक पडतो का? कि हिचे आता प्रेम कमी झालेय...

हा विचार चालू असतानाच तिची स्कुटर थांबली.. त्याने स्कुटर च्या आरश्यातून पाहिले तर ती हसत होती... तिनी मागे वळून पाहिले आणि म्हणाली "काल ऑफिस मध्ये पण सगळे तेच म्हणाले कि आज छान दिसते आहेस"

तो मनात हसला बाईक च्या आरश्यात स्वतःलाच पाहून खुश होत होता.....

कधी कधी अबोला नात्यात जास्त प्रेम आणतो...

सिग्नल

खूपदा असे होते... एखादा प्रसंग घडतो, एखादा माणूस येतो पटकन काही तरी बोलून जातो.... आणि खूप काही तरी शिकवून जातो...

तेव्हा तुमचा वर्षांनो वर्षांचा अनुभव, तूमचे वय, तुमचा हुद्दा काही म्हणजे काही मॅटर नाही करत..... कारण आयुष्याचा पेपर हा प्रत्येकाचा वेगळा असतो... आणि त्याची उत्तर पण प्रत्येक जण वेगवेगळ्या पद्धतीने देतो...

त्याचे झाले असे, माझ्या टीम मध्ये एक मुलगा जॉईन झाला(SK Ainuddin)... अनुभवाने, वयाने माझ्या पेक्षा कमी...

मागच्या आठवड्यात आम्हाला दोघांना एकदम तहान लागली म्हणून आम्ही पाणी प्यायला गेलो.

ऑफिस मध्ये वॉटर प्युरिफायर आहे... ज्याला दोन नळ आहेत...
मी विचार केला... ह्याची मजा करू... म्हणून मी तो पोहोचायच्या आधीच धावत जाऊन एका नळा खाली ग्लास धरला... त्यामुळे त्याला दुसऱ्या नळा खाली ग्लास धरावा लागला...

मी त्याच्या कडे बघून हसलो आणि म्हणालो "क्या हुआ SK..."
त्याने माझ्या कडे पाहिले आणि मी पाणी भरत असलेल्या नळा कडे पाहिले आणि तो हसला... ते पण गालात...

मी नळ चालू केला तर त्यातुन पाणीच येत नव्हते...

मी म्हणालो "ऐसा कैसे हुआ SK..."

तो म्हणाला "क्यूँके आपने पहले सिग्नल को देखा नही और उसे value नही दि..."
आणि त्याने नळाच्या वर असलेल्या 3 लाईट कडे बोट दाखवले... ते बंद होते.. म्हणजे मागे पॉवर च नव्हती मशीन ला...

मनात आले देव पण आयुष्यात बऱ्याच वेळा आपल्याला सिग्नल देतो... आपणच तो नो बघता आपला पेला भरायला जातो....

-आलेख पाटणकर

कसे बोलावे आणि कुठे

आपल्या इथे लोक्कांना काय बोलावे हे जसे कळत नाही तसे

कसे बोलावे आणि कुठे हे तर त्या हून कळत नाही....

मध्ये माझ्या एका मित्राच्या कृपेने हॉस्पिटलला जाणे झाले.... तिथे operation theater होते.मी फिरत फिरत तिथे गेलो.तर तिथे एका बाकड्यावर पेशंटचे नातेवाईक बसले होते.

तेवढ्यात एक wardboy एका बाईला operation साठी stretcher वरून घेऊन आला.मी तिथेच उभा होतो.

त्याने तिच्या नवरयाला हाक मारली. बाई अर्ध गुंगी मध्ये होती. कारण तिला कळत होते आजूबाजूला काय चाललय, कोण काय बोलतय. तसा ती प्रतिसाद पण देत होती. Operation पण छोटे होते.. ते गुंगीच्या प्रमाणावरून कळत होते.

तिचा नवरा तिथे आला. त्याने तिचा हात पकडला... तिच्या जवळ गेला आणि तिच्याशी बोलणार तेवढ्यात तो wordboy त्रस्त होउन म्हणाला...

"शेवटचे काही बोलायचं.....?" (त्याला म्हणायचे होते operation आधी काही बोलायचं... पण असो...)

ते ऐकून मी उडालोच... तिचा नवरा हि उडाला.... अर्ध गुंगीत असलेल्या बाईने आता पूर्ण डोळे उघडले होते...

आणि नवरयाने घट्ट पकडलेला हात आता आजूनच घट्ट झाला होता.....

-आलेख पाटणकर

Final Destinantion

मोठा पण वाचण्या सारखा स्टेटस
"फ़ायनल डेस्टीनेशन" नावाचा एक इंग्रजी मध्ये चित्रपट येउन गेला. स्टोरी काय तर ५ मित्र असतात ते एका विमानात बसतात त्यातल्या एकाला दिसत कि ह्या विमानाचा अपघात होणारे. तो सगळ्या मित्रांना सांगतो आणी सगळे विमानातून उतरतात. थोड्या वेळाने खरच त्या विमानाला अपघात होतो सगळे मरतात. आता हे वाचतात. म्हणून मृत्यू त्याच्या मागे लागतो आणी ते ज्या क्रमाने विमानातून उतरतात त्या क्रमाने मरायला लागतात.

आता विचार करा हा चित्रपट भारतात बनला असता तर...
डायरेक्टर अर्थात राम गोपाल वर्मा. ५ मित्र ट्रेन मध्ये बसतात त्यात एक लहान मुलगा असतो. त्यातल्या एकाला दिसत कि ह्या ट्रेन चा अपघात होणारे. आणी सगळे उतरतात. होता काय तर त्या ट्रेन मध्ये ब्लास्ट होतो.
आता मृत्यू ह्यांच्या मागे लागतो. त्यातला एक मित्र बाईक ने जात असतो. रस्त्यात खडे चुकवता चुकवता त्याचा अपघात होतो तो मरतो. दुसरा मित्र ट्रेन ने प्रवास करत असतो.ट्रेन मध्ये गर्दी असते त्या मुळे ह्याला बाहेर लटकावे लागते त्यातच तो पडुन मरतो.
आता हे ऐकून तिसरया मित्राला हॉस्पिटल मध्ये admit करावे लागते. पण ambulance traffic मध्ये अडकते आणि हॉस्पिटल ला नेता नेताच त्याचे निधन होते. चौथी असते मुलगी. तिच्या वर रेप होतो त्यातच ती मरते. आता राहतो तो लहान मुलगा.
त्याला शाळेत जेवण दिले जाते ते खाउन विषबाधा होऊन तो हि मरतो.
आता कॅमेरा मृत्यू कडे वळवला जातो. मृत्यू पूर्णपणे गोंधळलेला असतो.
मग तो म्हणतो " अरे मी ह्याच्या साठि काही तरी वेगळेच ठरवलेले. हे तर किडा मुंगी सारखे मेले" . मग ते म्हणतो " ओके ओके हा भारत आहे ना. मग ठीक आहे इथे असेच मृत्यू येणार"

मला सांगा ह्या अश्या मृत्यूला काही अर्थ आहे का?
खरच भारतात मृत्यू ला इतके पर्याय आहेत आणि खंर तर ते उचित पर्याय नाहीत...

-आलेख पाटणकर

Can you please

अमेरिकन लोक्कानी जगाला दिलेले ३ अतिशय सुंदर शब्द म्हणजे..

Thank you , Sorry आणि please

पण आपण भारतीय आपल्या फायद्यासाठी इतक्या सराईत पणे ह्या ३ शब्दांना वापरतो... Thank you आणि Sorry हे शब्द तर बोलताना कमीच दिसतील आणि त्याहून मना पासून बोलणारे तर नगण्य....

सगळ्यात वापरला जाणार शब्द म्हणजे प्लीज...

आपल काम समोरच्या ने करावे त्या साठी त्याची संमत्ती घेण्यासाठी वापरला जाणारा हा शब्द... पण ते काम त्याने केलच पाहिजे हे मनात ठेवून जेव्हा प्लीज वापरले जाते तेव्हा बोलताना किंवा लिहिताना वाक्य असते

Aalekh please do this.

ह्या वाक्यात please आहे पण एक तर्फी माजोरपणा पण असतो कि हे करच....

आपण भारतीय please शिकलो पण त्यात अजून एक शब्द घालायला विसरलो तो म्हणजे Can you/May I ask you.

आता वरील वाक्य परत बघा

Aalekh can you please do this?
Aalekh may I ask you to do this?

मदत मागताना नेहमी समोरच्याची permission घ्या. कारण जेव्हा तुम्ही मदत मागता तेव्हा तुम्ही मदत मागणारे एक भिकारीच असता ...

Diffrence between Can and May is, sometime you can but you may not.....

-आलेख पाटणकर

CTRL +ALT +DEL

काल कॉम्पुटर वापरताना एक विचार डोक्यात आला....

कॉम्पुटर आणि आयुष्यात एक साम्य आहे... कॉम्पुटर आणि आयुष्यात जेव्हा प्रोब्लेम येतात तेव्हा आपण लगेच ते CTRL +ALT +Del करून एंड टास्क करायला जातो... पण प्रोब्लेम थोड्या वेळाने परत येतो. 

त्या पेक्षा "wait for program to respond " वर आपण थांबलो तर प्रोब्लेम आपोआप पण सुटतो आणि लगेच परत येत नाही...

काय म्हणता....... पटलं तर लाईक करा

- आलेख पाटणकर

सिंधुताई

मागच्या आठवड्यात "हफ्ता बंद" मध्ये सिंधुताई सपकाळ आल्या. आणि त्यांना विचारलेल्या प्रश्नाला त्यांनी इतक सुंदर उत्तर दिलं.. मी परत एकदा त्यांच्या प्रेमात पडलो.....
मकरंद ने त्यांना विचारलं कि "माई आता मुली शिकल्या स्वताच्या पायावर उभा राहिल्या.. तुम्हाला वाटत का हो त्या स्वतंत्र झाल्यात?"

आता हा प्रश्न तुम्हा आम्हाला विचारला असता तर आपण बोललो असतो.. हो आहेत ना पण 

त्या वर सिंधुताई म्हणाल्या " कसं आहे ना बाळा.. त्या मुली शिकल्या आणि स्वतःच्या पायावर उभ्या पण राहिल्यात रे.... पण त्या आता हे विसरल्यात कि आपण का शिकलो.. आणि आपल्या शिक्षणाचा समाजाला कसा फायदा होईल ते"

- आलेख पाटणकर